قرار نیست به دیوانگیم فکر کندزنی که در بغلم پلک هاش را بستهقرار نیست بفهمد چرا کم آوردمزنی که ساده به دیوانگیم دلبستهقرار نیست که با بوسه های آتشی اشبه آتشی که مرا سوخته ست بو ببردقرار نیست که با سینه ها و ران هایشمرا به غرق ترین خواب ها فرو ببرد قرار نیست که وقتی شکسته ام آنکهبه تکه های دلم بند می

من آن کلاغـک تکـــرار هــای غمگینم به خانه ام نرسیدم، و خواب می بینم درخت بودی و من هم کلاغ بی خبرت دوباره از لب سردت، غــرور می چینم تو عاشقم شده بودی و این بهارم بود و بــا صدای گرفتـــه، صدای ننگینـــم و قار قار که یعنی تو آسمان منی و قار قار بهـــارم! بهار شیرینـــــم و قــار قــار بیـــــا